Project Ajax en Jordi Cruijff: wat de huidige selectie nog mist

Ajax en Jordi Cruijff zijn begin dit kalenderjaar met elkaar in zee gegaan, met een zeer drukke zomer van 2026 als resultaat. Hoewel er al grote stappen zijn gezet, moeten er ook nog een paar dingen gebeuren, wil de club op lange termijn mee blijven doen en echt voor de prijzen gaan.

Toen Cruijff begin dit jaar werd aangesteld als technisch directeur van Ajax, stelde hij namelijk dat hij dit als doel heeft en dat hij dit ook zo snel mogelijk wil bereiken. Hij zette die woorden deze zomer meteen kracht bij, want er kwamen veel spelers.

Een groot probleem werd stevig aangepakt: het ontbreken van ervaring, en dan vooral op hoog niveau. Marc-André ter Stegen werd voor het doel gehaald, terwijl achterin Daley Blind kwam en ook Caio Henrique en Thilo Kehrer voor meer ervaring zorgen. Hetzelfde geldt voor Sofyan Amrabat en Julian Brandt op het middenveld, terwijl later ook Yves Bissouma werd gehaald.

Voorin was de aanpak anders, want daar werden spelers met restwaarde gehaald. Marcos Leonardo en Tolu Arokodare werden de nieuwe spitsen, terwijl Simon Adingra kwam als vervanger van Mika Godts. Geen spelers met enorm veel ervaring, maar wel met ervaring op hoog niveau en bovendien versterkingen op posities waar dat nodig was.

Wellicht de belangrijkste aanwinst was de trainer, Míchel Sánchez. Hij kwam van Girona, waarmee hij zelfs de Champions League haalde en lange tijd in het linkerrijtje bivakkeerde. Vorig seizoen degradeerde hij echter, terwijl er ook zorgen waren over zijn Engels.

De zorgen over dat laatste zijn nog niet weggenomen, maar qua resultaten doet Míchel het al redelijk. Zeker als je bedenkt dat de hele selectie op de schop is gegaan en er nog geen chemie is. Na zestien officiële duels staat de teller op tien zeges, vier gelijke spelen en twee nederlagen, waaronder eentje tegen PSV.

De aanvallende cijfers zijn tot nu toe indrukwekkend te noemen, met iets meer dan drie doelpunten per duel. Er waren al meerdere duels waarin Ajax vier of vijf keer scoorde. Verdedigend is het echter wat minder, met gemiddeld 1,5 tegendoelpunt per duel en slechts twee keer de nul.

Dat het verdedigend en qua druk zetten beter moet, is duidelijk. Ook het afmaken van kansen, waardoor duels minder spannend hoeven te zijn dan ze nu nog vaak zijn, is een verbeterpunt. Toch is er ook voor Cruijff nog werk te verrichten.

Hoewel de selectie zowel qua leeftijd als qua verdeling nu meer in balans is, is deze zeker nog niet compleet. Op linksback en rechtsback is er nog steeds sprake van weinig kwaliteit en veel kwantiteit, wat eigenlijk ook op linksbuiten en rechtsbuiten het geval is.

Er zit weinig diepgang in de selectie van Ajax, mede doordat de club eigenlijk alleen Adingra heeft als pure buitenspeler. Op linksbuiten en rechtsbuiten spelen nu vaak middenvelders die vooral naar binnen trekken en in de bal komen. Daarnaast beschikt de selectie niet over veel spelers met loopvermogen of spelers die loopacties maken vanuit het middenveld.

Daarnaast is er nog de kwestie van spelers die nog bij Ajax spelen, maar eigenlijk weg mogen. Denk aan Oliver Edvardsen, Owen Wijndal, Anton Gaaei en Kasper Dolberg, van wie de laatste twee momenteel geblesseerd zijn. Ook voldoende ruimte creëren om talenten als Dies Janse, Aaron Bouwman, Jorthy Mokio, Abdellah Ouazane en andere spelers van Jong Ajax aan het werk te zien, is een belangrijk aandachtspunt voor Cruijff en Ajax.

Dat de eerste maanden onder Míchel Sánchez wisselvallig zijn geweest, is geen verrassing en viel te verwachten. Toch zijn er al genoeg aanknopingspunten te vinden. Het is echter ook duidelijk dat zowel de trainer als Cruijff nog werk moeten verrichten om echt weer de stap naar de top te zetten.