Danny Hoesen over het verlies van zijn vrouw: 'Vanaf dat moment schakelde ik over op overleven'

In een interview met De Telegraaf vertelt oud-profvoetballer Danny Hoesen over het ingrijpende verlies van zijn vrouw Aimee, die in 2024 uit het leven stapte. Tijdens zijn loopbaan speelde hij onder meer voor Ajax en FC Groningen en was hij actief in Engeland en de Verenigde Staten.

Voor Hoesen zelf begint het patroon van altijd doorgaan al vroeg. Voetbal is vanaf zijn jeugd niet alleen ambitie, maar vooral een manier om te ontsnappen aan een onveilige thuissituatie. “Voetbal was als kind mijn hele wereld. Ik sliep letterlijk met een bal in mijn bed”, vertelt hij.

Die thuissituatie is instabiel. Zijn vader verlaat het gezin als hij twee jaar oud is en bouwt ergens anders een nieuw leven op. “Ik zag hem twee keer per maand”, zegt Hoesen. Uiteindelijk vindt hij rust bij zijn grootouders, waar voor het eerst structuur en veiligheid ontstaat.

Op jonge leeftijd vertrekt hij naar Engeland om bij Fulham te spelen. Wat van buiten een droom lijkt, voelt van binnen heel anders. “Dat klinkt stoer achteraf, maar ik was zeventien en doodsbang”, zegt hij. Alleen in een nieuw land, zonder houvast, ervaart hij vooral onzekerheid. “Ik zat met mijn koffer op mijn kamer en dacht: wat doe ik hier? Ik heb echt zitten huilen.”

Leven in Amerika en de eerste scheuren

Later volgt een lange periode in de Verenigde Staten met zijn vrouw Aimee en hun eerste kind. Wat begint als een tijdelijk avontuur, wordt uiteindelijk zes jaar. “In Amerika was ik gewoon Danny”, Aldus Hoesen. “Niemand keek je raar aan als je boodschappen deed.”

Maar achter die vrijheid ontstaat langzaam spanning in het gezin. Zijn vrouw krijgt steeds meer last van angstklachten en een sterke behoefte aan controle. Kleine lichamelijke signalen groeien uit tot grote zorgen, en haar wereld werd steeds kleiner.

Ook het zoeken naar geruststelling via internet en medische onderzoeken helpt niet. Integendeel, het versterkt de angst en onzekerheid. Ondertussen wisselt het gezin voortdurend van plek, op zoek naar rust die niet lijkt te komen.

Toch blijft hij volledig betrokken bij de zorg voor zijn vrouw en gaat hij mee naar afspraken, scans en therapieën. Wanneer er eindelijk een behandeltraject lijkt te starten dat hoop geeft, slaat alles onverwacht om: een dag voor de start van de therapie maakt zijn vrouw een einde aan haar leven.

Die dag staat in zijn geheugen die hij niet zomaar vergeet. Hij is met zijn zus en kinderen aan het zwemmen wanneer hij het telefoontje krijgt. “Vanaf dat moment schakelde ik over op overleven'', zegt hij.

De rit naar huis ervaart hij als een waas van sirenes, politie en chaos. Vooral één moment blijft hem achtervolgen: de paniek in de ogen van zijn kinderen wanneer ze hem zien vertrekken. “Dat beeld staat op mijn netvlies gebrand.”

In de weken daarna valt alles weg. Hij slaapt nauwelijks en probeert tegelijk overeind te blijven voor zijn kinderen. De realiteit komt in golven binnen, vooral via zijn oudste zoon, die telkens opnieuw “mama is dood” tekent. “Dat brak me volledig”, vertelt de voormalig spits. Toch gaat het leven door, ook al voelt het onwerkelijk. Pas later ontstaat er ruimte om even stil te vallen, wanneer hij met zijn kinderen tijdelijk bij zijn zus intrekt.

Doorbreken van patronen

Na verloop van tijd bouwt hij een nieuw leven op buiten het profvoetbal. Hij gaat werken in een barbershop in Utrecht en vindt daar een nieuw ritme. “Van profvoetballer naar kapper… voor mij klopt het”, vertelt Danny. “Mijn leven is kleiner geworden, maar ook rijker.” Ook in zijn privéleven vindt hij opnieuw stabiliteit en verbinding. In zijn relatie met Liza ervaart hij rust en begrip, iets wat hij lange tijd heeft gemist.

“Ik ben in gesprek met de Play Mental Foundation. Zij zetten zich in voor een betere geestelijke gezondheid van tieners en jongvolwassenen. Ik wil van mijn pijn mijn kracht maken en zij bieden mij de kans om dat te doen”, vertelt de oud-voetballer.

Ondanks alles blijft hij zoeken naar betekenis in wat er is gebeurd. Hij wil zijn verhaal niet wegstoppen, maar juist delen. “Ik wil van mijn pijn mijn kracht maken”, zegt hij. “En vooral omdat ik hoop dat iemand zich hierdoor minder alleen voelt.”