Xavi Simons keert terug naar de plek waar alles begon en deelt aangrijpend familieverhaal

Xavi Simons is terug op de plek waar zijn liefde voor voetbal vorm kreeg. In het Spaanse Rojales opende de 23-jarige middenvelder van Tottenham Hotspur een voetbalveld naast zijn voormalige school. Het bezoek bracht hem niet alleen terug naar zijn jeugd, maar ook naar een periode waarin zijn familie grote offers moest brengen om hem en zijn broer een toekomst te geven.

Op een bloedhete dag stonden ongeveer honderd kinderen klaar om hun plaatselijke held te ontmoeten, schrijft The Athletic. Simons nam uitgebreid de tijd, zette zijn handtekening op ieder shirt en ging op de foto met aanwezigen van de Johan Cruyff Foundation. De organisatie laat sinds 2003 een voetbalveld aanleggen ter ere van de winnaar van de prijs voor Nederlands Talent van het Jaar. Simons kreeg die onderscheiding drie jaar geleden en koos zelf voor Rojales als locatie.

Hoewel hij in Amsterdam werd geboren, groeide Simons op in het rustige dorp in de provincie Alicante. Hij woonde er totdat hij op zesjarige leeftijd werd opgenomen in de jeugdopleiding van Barcelona. Daar maakte hij deel uit van een sterke lichting met onder anderen Alejandro Balde, Fermín López en Gavi.

Zijn naam ging al vroeg rond. Beelden waarop een kleine jongen met blonde krullen verdedigers passeerde, verspreidden zich nog voor zijn tienerjaren over het internet. Op vijftienjarige leeftijd verscheen hij samen met Ronaldinho, Andrea Pirlo en Kevin De Bruyne in een reclame van Nike.

Een jaar later vertrok Simons naar Paris Saint-Germain, waar hij trainde en speelde met Lionel Messi, Neymar en Kylian Mbappé. Na een sterk seizoen bij PSV debuteerde hij op negentienjarige leeftijd voor het Nederlands elftal tijdens het WK van 2022. Vervolgens maakte hij indruk bij RB Leipzig, waarna Tottenham afgelopen zomer zestig miljoen euro voor hem betaalde.

Simons had deze zomer een belangrijke rol bij Oranje moeten vervullen, maar in april scheurde hij zijn voorste kruisband. Daardoor lijkt hij pas in 2027 weer in actie te kunnen komen. De blessure gaf hem wel de zeldzame mogelijkheid om meer tijd door te brengen met zijn familie, onder wie zijn oma Rinia, bij wie ongeveer vijf jaar geleden alzheimer werd vastgesteld.

Xavi Simons vindt rust in Rojales

Simons spreekt zes talen en woonde in meerdere wereldsteden, maar juist het bescheiden Rojales heeft een bijzondere betekenis voor hem. Op termijn hoopt hij het huis terug te kopen waarin hij als kind woonde. Voorlopig verblijft hij in een appartement op ongeveer een halfuur rijden van het dorp.

“Wanneer ik hier terugkom, ben ik ver weg van de werkelijkheid. De mensen zien mij nog steeds als de kleine Xavi die ze altijd hebben gekend, niet als de Xavi van Tottenham en het Nederlands elftal. Het maakt me gelukkig dat de mensen trots op me zijn. Ik kan hier zonder problemen over straat lopen. Hier vind ik rust”, vertelt hij aan The Athletic.

Zijn naam ontstond min of meer toevallig. Simons werd geboren op de zevende verjaardag van zijn broer Faustino, die eigenlijk thuis een verjaardagsfeest in Barcelona-thema zou vieren. Omdat hun moeder Peggy de avond ervoor voelde dat de bevalling begon, werd het feest op het laatste moment verplaatst.

“De avond ervoor voelde ik dat er iets gebeurde. Ik belde mijn moeder Rinia en zei: ‘Je kunt beter met iedereen naar een speeltuin gaan.’ Vervolgens ben ik in mijn slaapkamer bevallen”, vertelt Peggy, die Xavi kreeg met voormalig profvoetballer Regillio Simons.

Aanvankelijk had ze een andere naam voor haar jongste zoon in gedachten, maar die paste volgens haar niet bij de baby die ze voor zich zag.

“Ik had al een naam voor hem bedacht, maar toen we de baby zagen, zei ik: ‘Die past helemaal niet bij hem.’ Hij was zó wit, had geen haar, hij was lelijk. Faustino was juist een prachtige baby. Iedereen schrok er een beetje van. Ik zei: ‘Ik verander de naam wel, noem hem voorlopig maar baby Simons.’ Vijf dagen lang had hij geen naam. Toen keek ik naar een wedstrijd van Barcelona en zag ik Xavi Hernández op het scherm”, aldus Peggy.

De jonge Simons liet al snel zien waarom de naam van de Spaanse middenvelder hem goed paste. Voetbal beheerste zijn leven vanaf het moment dat hij nauwelijks kon lopen.

“Toen hij naar de kleuterschool ging, droeg hij een volledig voetbaltenue, voetbalschoenen en had hij een bal bij zich. Ik heb filmpjes waarop Xavi als tweejarige technische details over het spel uitlegt. Hoe kan een kind van twee dat begrijpen? Hij kende ook alle clublogo’s uit Nederland en wist wie de spelers en trainers waren”, zegt zijn moeder.

‘Mijn moeder liet nooit zien hoe zwaar het was’

De ouders van Peggy, Rinia en John, werden geboren in Suriname en vertrokken naar Nederland om te studeren en te werken. Peggy groeide op in Nederland en werkte als grondstewardess voor Suriname Airways. Na regelmatige bezoeken aan een goede vriendin in Barcelona besloot ze zelf naar Spanje te verhuizen.

Een woning in Barcelona bleek te duur. In Alicante waren de prijzen volgens haar vijf keer zo laag. Samen met Rinia kocht ze daarom een klein appartement in Rojales, waar op dat moment volgens Peggy weinig meer te vinden was dan sinaasappelbomen.

Toen Xavi drie jaar oud was, verhuisde Peggy definitief met haar moeder, haar jongere zus Priscilla en haar twee zoons naar Spanje. De vijf gezinsleden deelden aanvankelijk één bed. Peggy wilde haar kinderen kennis laten maken met een nieuwe cultuur en taal, maar de economische crisis aan het einde van de jaren nul raakte het gezin hard.

“Het was ingewikkeld. Er was geen werk. Ik dacht: misschien moet ik terug naar Amsterdam. Maar wanneer ik terugga, heb ik gefaald en ik ga niet falen. Mijn moeder heeft mij enorm geholpen. Andere familieleden stuurden geld zonder dat ik erom vroeg, want zelf zou ik daar nooit om vragen”, vertelt ze.

Xavi kreeg weinig mee van de financiële zorgen. Na school ging hij thuis eten en haastte hij zich vervolgens naar een betonnen voetbalveldje om de hoek. Daar voetbalde hij uren met vrienden, at hij een paar bolletjes ijs en vertrok hij daarna naar de training van Club Deportivo Thader.

“Ik was de hele dag buiten en werd gelukkig van de eenvoudige dingen in het leven. Pas later besefte ik dat onze woonsituatie niet normaal was en dat mijn moeder enorme offers heeft moeten brengen. Ik wil haar vooral bedanken omdat ze mij nooit heeft laten merken hoe moeilijk het was. Dat ik haar nu iets terug kan geven, betekent alles voor mij”, zegt Simons.

“Mijn moeder was nooit jaloers op andere mensen. Dit was haar leven en ze bleef altijd gelukkig. Ik herinner me haar alleen maar met een glimlach, zelfs op momenten waarop ze zelf niet at en er wel voor zorgde dat mijn broer en ik genoeg hadden”, vervolgt hij.

Zijn vader Regillio, een voormalig profvoetballer van onder meer Fortuna Sittard en Willem II, speelde geen rol in zijn leven. Daarom wordt Simons het liefst uitsluitend met zijn voornaam aangeduid. Tijdens zijn jeugd zocht hij vooral steun en richting bij zijn oudere broer Faustino.

“Hij kreeg al jong de verantwoordelijkheid om de man in huis te zijn en dat gevoel heeft hij nog steeds. Ik ben degene die op het veld staat en die iedereen op televisie ziet, maar de echte MVP’s zijn mijn moeder, mijn broer en mijn jongere zus Kenza. Ik ben ontzettend dankbaar voor alles wat zij voor mij doen”, aldus Xavi.