Voetbalnieuws
WK-serie: Engeland, tikkende tijdbom of topfavoriet
Op 9 juni 2006 wordt in München het wereldkampioenschap voetbal geopend. Vanaf die dag doen 32 landen een gooi naar een plek in de finale, die precies een maand later gespeeld zal worden in Berlijn. Vanaf 28 oktober 2005, precies 32 weken voor de openingswedstrijd, stelt FCUpdate.nl elke week één van de 32 deelnemende landen aan u voor. Deze week in deel 16: Engeland.
Heel Engeland is het er over eens: sinds 1966, het land waarin de Engelsen hun enige wereldtitel behaalden, is de nationale selectie niet eerder zó sterk geweest als nu. Met internationale sterren als Gerrard, Lampard, Beckham, Owen, Rooney en Terry beschikken de Engelsen over een selectie om je vingers bij af te likken. Kwaliteit is er genoeg, dat is het probleem niet. Het zal echter wel een probleem worden om van deze spelers een eenheid te maken. Er zullen grote namen genoegen moeten nemen met een plaats op de bank en dat zal voor pijnlijke situaties kunnen zorgen.
 |
|
Engeland beschikt immers niet alleen over veel spelers met een sterke persoonlijkheid, maar ook over spelers die licht ontvlambaar zijn. Spelers als Rooney, Beckham en Ferdinand staan niet bepaald bekend als mensen met een overschot aan intelligentie of tact, waardoor een rel altijd op de loer ligt. De Britse pers houdt er bovendien van om van een mug een olifant te maken, dus een onschuldig incident kan al gauw tot totale wanorde leiden. Het zal voor de aftredende bondscoach Sven-Göran Eriksson dan ook een hels karwei worden om het Engelse kamp koest te houden. Lukt dat, dan kan Engeland veertig jaar na dato een gooi doen naar een tweede wereldtitel.
Road to Germany
Hoewel het de Britse opinie anders doet vermoeden, plaatste Engeland zich relatief eenvoudig voor het WK in Duitsland. De Engelsen begonnen aarzelend met een gelijkspel in Wenen tegen Oostenrijk, maar daarna kwam de witte trein langzaam maar zeker op stoom. De lastige uitwedstrijd in Polen werd met 1-2 gewonnen en vervolgens werden ook Wales (2-0 en 0-1), Azerbeidzjan (0-1 en 2-0) en Noord-Ierland (4-0) aan de zegekar gebonden. Dit gebeurde lang niet altijd met sprankelend voetbal, maar echt in de problemen kwamen de Engelsen eigenlijk nooit.
 |
|
Pas op 7 september 2005 kwam er in Belfast een kink in de Engelse kabel. Bondscoach Eriksson had voor de wedstrijd wat gegoocheld met zijn opstelling en dat pakte verkeerd uit. Engeland leverde een wanprestatie van ongekend formaat en ging door een treffer van David Healy met 1-0 onderuit tegen de Noord-Ieren. Dit leidde in Noord-Ierland tot een volksfeest en in Engeland tot een nationale crisis. Media vielen over elkaar heen om de ploeg massaal af te kraken en plotseling leek er helemaal niets meer te deugen aan de ploeg en de bondscoach.
Met thuiswedstrijden tegen Oostenrijk en Polen voor de boeg voorzag heel Engeland een drama, maar de ploeg herpakte zich. Een maand na de uitglijder in Belfast won Engeland dankzij een strafschop van Frank Lampard met 1-0 van Oostenrijk, waarna het duel met Polen de beslissing moest brengen in de poule. In dit beslissende duel moest Engeland het echter stellen zonder David Beckham. De middenvelder haalde zich de woede van zijn land op de hals door in het duel met Oostenrijk kort na elkaar twee gele kaarten te behalen. Zonder Beckham won Engeland met 2-1 van Polen, dankzij een laat doelpunt van opnieuw Lampard. Hierdoor plaatste Engeland zich als poulewinnaar voor het WK.
De bondscoach
Met de aanstelling van Sven-Göran Eriksson zorgde de Britse voetbalbond in januari 2001 voor nogal wat ophef. Wat moest het Engelse nationale team nou met een introverte Zweed, iemand met geen enkele link met Engeland of het Engelse voetbal? Was de rustige Eriksson nou de man die Engeland weer naar een grote prijs moest zien te leiden? De sceptische Britten moesten het nog maar zien, maar Eriksson kreeg zijn critici al gauw stil. Hij won zijn eerste vier wedstrijden met de nationale ploeg, een prestatie die nog nooit eerder door een bondscoach van Engeland neergezet werd. Eriksson werd bovendien een legende door zijn ploeg in München naar een historische 5-1-zege op Duitsland te leiden. Zowel tijdens het WK van 2002 als het EK van 2004 bereikte Engeland de kwartfinale, waarin verloren werd van respectievelijk Brazilië en Portugal.
 |
|
Voordat Eriksson in dienst trad bij de Engelse bond, was hij jarenlang werkzaam in Portugal en Italië. Na een korte periode bij het Zweedse IFK Göteborg ging Eriksson aan de slag bij het Portugese Benfica, waarmee hij twee keer landskampioen werd. In 1984 vertrok hij naar AS Roma en met de Romeinen legde hij beslag om de Italiaanse beker. Na een relatief mislukt avontuur bij Fiorentina keerde Eriksson in de zomer van 1989 terug naar Benfica en opnieuw wist hij de ploeg naar de Portugese titel te leiden. In 1992 vertrok hij vervolgens naar Sampdoria. In vijf seizoenen pakte Eriksson slechts één prijs, namelijk de Italiaanse beker in 1994. In de zomer van 1997 verruilde hij Sampdoria voor Lazio Roma en daar begon Eriksson direct te oogsten. In drie seizoenen bij Lazio won Eriksson vijf hoofdprijzen, met de landstitel in 2000 als absoluut hoogtepunt.
In januari 2001 trad hij als bondscoach in dienst bij de Engelse voetbalbond. Enkele weken geleden maakte hij bekend dat hij deze functie na het WK neer zal leggen.
De vedette
Jarenlang was David Beckham de grote vedette van het Engelse voetbal, maar inmiddels is hij op alle fronten voorbij gestreefd door Frank Lampard. De middenvelder van Chelsea heeft zich de laatste jaren ontwikkeld tot de grote meneer van het Britse voetbal. Het heeft echter even geduurd voordat bij deze status gekregen heeft. Lampard debuteerde in 1999 in de nationale ploeg, maar werd thuis gelaten voor zowel het EK van 2000 als het WK van 2002. Op het EK in 2004 is hij wel van de partij. In Portugal scoort Lampard zelfs drie keer in vier wedstrijden.
 |
|
Voor een coach is Lampard, die in het seizoen 1995/1996 bij Swansea debuteerde in het Engelse voetbal, een ideale speler. De middenvelder is zelden geblesseerd en pakt bovendien sporadisch een kaart. Eind november 2005 breekt Lampard in de gewonnen wedstrijd tegen Portsmouth (2-0) een record. Hij levert een unieke prestatie af door 160 wedstrijden op rij in de basis te starten. Sinds zijn komst naar Chelsea, in de zomer van 2001, heeft de Londense ploeg zich bovendien ontwikkeld tot een ploeg van absolute wereldklasse. Met Lampard als grote inspirator veroverden The Blues in april 2005 de landstitel en ook dit seizoen is de ploeg een klasse apart in de Engelse competitie. Lampard werd bovendien verkozen tot beste speler van Engeland en eindigde tweede bij de verkiezing van wereldvoetballer van het jaar.
De verwachtingen
"Natuurlijk worden we wereldkampioen. We weten allemaal dat we genoeg kwaliteit hebben om het karwei te klaren", riep Wayne Rooney eerder deze week in een interview met een Britse krant. Deze grootspraak is mogelijk precies het probleem van Engeland. Spelers als Rooney en Beckham zijn overtuigd van hun eigen kwaliteiten en denken hierdoor vaak minder in het teambelang. Mocht er bovendien iets minder goed lopen, of ze komen op een andere positie terecht dan ze bij hun club gewend zijn, breekt vaak direct de pleuris uit.
 |
|
Sven-Göran Eriksson krijgt er dan ook een hele klus aan om alle neuzen in de goede richting te houden. Er zullen harde beslissingen gemaakt moeten worden. Een middenveld met Beckham, Gerrard en Lampard klinkt fantastisch, maar werkt dit ook in de praktijk? Eriksson zal een mix moeten vinden tussen kwaliteit en teamgeest. In een groep met Zweden, Paraguay en Trinidad & Tobago moet het geen probleem zijn om de volgende ronde te bereiken, maar daarna kunnen de Britten aan de bak. In de tweede ronde wacht mogelijk een droomduel tegen de geslepen Duitsers. Als het lont aan de Britse tijdbom lang genoeg is om pas na het WK te ontploffen, is Engeland een absolute topfavoriet voor de titel. Ontploft de bom te vroeg, dan kan het WK wel eens een heel pijnlijk verhaal worden voor de trotse Britten.
Gerelateerd
Clubs
Tip:
Reacties
Meer voetbalnieuws
