Op vakantie in het spelershotel

Het regent en stormt in het normaal gesproken zo zonnige Zuid-Spanje. Omdat het strand er niet in zit, zoeken we ons heil in een hotel met zwembad. Binnen valt op dat het geen doorsnee vakantieresort is: opvallend veel trainingspakken en gespierde kuiten in de lobby.

Bij de balie kan ik mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen. “Ja, we hebben hier regelmatig profclubs. Olympiakos was hier onlangs nog en PSV dit jaar”, deelt de receptioniste. Even hoop ik op een Europese grootmacht. Het blijkt om AIK Fotboll uit Zweden te gaan.

Ik snap de keuze voor deze plek wel. Het plaatsje ligt op veilige afstand van het bruisende nachtleven. Spelers kunnen wel via de balkons ontsnappen, maar waarheen? “De grootste speler die hier was, was James Rodriguez. Aardige jongen”, vervolgt de vrouw aan de balie. “Hij wilde met iedereen wel op de foto.”

Het valt me op dat ik ze toch een beetje in de gaten houd. Wie is de trainer? Wat spoken deze profs uit op zo’n kamp als er geen training is? Ze hangen wat rond in de lobby, pingelend op hun telefoon. Af en toe wordt er gedold, maar de lol spat er nog niet vanaf. Alsof ze weten dat het nog zwaar gaat worden.

Toch maar even op onderzoek uit. Een snelle blik op FootballTransfers leert me dat de selectie geen grote namen heeft: de duurste speler is twee miljoen euro waard. Maar ze spelen wel in een stadion vergelijkbaar met dat van Ajax. En de ‘nieuwe Alexander Isak’ schijnt hier ook rond te lopen.

In een hoek zijn twee leden van de technische staf druk in gesprek over videobeelden. In de voorbereiding op het nieuwe seizoen wordt hier natuurlijk de basis gelegd voor de tactiek. “Dat is vast de trainer, die kijkt wat strenger dan de anderen”, zegt mijn vriendin. Een kleine, Spaans ogende man in trainingspak loopt voorbij met een iPad. Ze heeft gelijk.

Even later stel ik voor om een kijkje te nemen op het trainingscomplex. De training moet nog beginnen. Een potige verdediger werkt aan zijn vrije trap, wat hem aardig afgaat. Een andere speler schiet de bal hopeloos naast. “Ik vind dat ze best veel lanterfanten”, hoor ik als analyse naast me.

Het typische beeld wat je hebt van een trainingskamp, hard werken en tot het gaatje gaan, hebben we inderdaad nog niet gezien. Zou deze groep niet wat meer pit kunnen gebruiken? Een type met de bekende scherpe randjes, die de boel een beetje wakker schudt in zo’n week.

Later in het hotel zie ik de spelers weer hangen in de lobby. Vandaag zijn het ook gewoon jongens die balen van de regen. Maar over een tijdje spelen ze weer in volle stadions en staan ze in de spotlights. En ik? Ik ben op vakantie, maar was stiekem ook een beetje op trainingskamp. Zonder spierpijn nog wel.

Jan-Willem Struik werkte tussen 2007 en 2015 als redacteur bij FCUpdate. In deze jaren zat hij boven op het nieuws en de wedstrijden. Tegenwoordig schrijft hij korte columns, vaak met een persoonlijke noot. Meer van hem lezen? Bekijk zijn blog.