‘Bij de bakker begonnen mensen erover’: vrouw van Ron Jans vertelt openhartig verhaal

Marjo Jans (64) heeft er lang op moeten wachten, maar vanaf deze zomer krijgt ze haar man eindelijk terug. Geen volle voetbalagenda meer voor Ron Jans (67), maar tijd voor de familie én elkaar. In een interview met het Algemeen Dagblad vertelt Marjo hoe ze de carrière van haar man heeft ervaren in de voorbije decennia.

Marjo was 17 toen ze elkaar leerden kennen en de carrière van haar man was altijd leidend. Het maakte hun leven onvoorspelbaar. Toen Ron nog voetbalde, verhuisden ze tijdelijk naar Japan omdat hij een contract kreeg bij Mazda Sport. Als trainer groeide Jans uit tot een icoon van de Eredivisie, maar ook tijdens zijn korte avontuur bij FC Cincinnati was Marjo van de partij.

“Samen staan we sterk. We zijn een goed team”, vertelt Marjo. “Anders hou je het niet vol. Zeker niet in dit beroep waar veel druk op staat. Het is goed geweest. Want het kost ook ontzettend veel energie. Nu wil je daar zijn waar je je kinderen en kleinkinderen kunt helpen. Niet meer continu sjouwen en heen en weer gaan met spullen.”

Ze gelooft niet dat Ron de rest van z’n leven niets gaat doen. Dan wordt hij ‘onrustig’, weet ze. “In het begin wel. Maar op den duur moet ik hem nog niet de hele dag thuis hebben hoor.” Ze ziet uit naar de periode dat ze samen tot rust kunnen komen en kunnen genieten van het familieleven.

“We gaan nu bij de jongens kijken samen en bij die kleintjes, die ook al op ‘voetjebal’ zitten. De tropenjaren zijn voorbij. Ik kijk uit naar de rust. Naar geen spanning rond de wedstrijden ook. Want je wilt toch dat ze winnen. Wij horen het ook als partner hè, als het niet goed gaat. Bij de bakker, overal. Mensen beginnen er toch over. Die spanning en al dat commentaar overal, dat ga ik niet missen”, geeft Marjo toe.

“We gaan een andere fase in. Onze oudste zoon wordt 40 dit jaar. En de kleinkinderen (vier jongens en twee meisjes) spelen allemaal samen, vliegen elkaar om de hals. Het is een cadeautje dat we dat mee mogen maken. Ik ben de knutseloma, altijd met hen bezig. Maar ik kan ook genieten van hoe ze een autootje keer op keer van deze helling in de tuin naar beneden laten rijden. Dat ze al zingend daarmeen bezig zijn of als we samen onkruid trekken.”

“Net zoals onze kinderen vroeger altijd buiten voetbalden. Die zeggen het nog altijd dat ze zo’n fantastische jeugd gehad hebben. We gaan naar thuis, naar Tynaarlo met tuin. Ook Ron is daar nu klaar voor. Hij mist gewoon zo veel van de kleinkinderen, die hij zo leuk vindt. Dat hoeft nu niet meer”, concludeert ze.