Buitenlandse media eensgezind over Nederland na uitschakeling door Marokko

De uitschakeling van Nederland door Marokko in een chaotische en slopende WK-knock-outwedstrijd heeft internationaal een storm aan reacties veroorzaakt. De ploeg van Ronald Koeman ging na strafschoppen ten onder tegen de Atlasleeuwen, na een 1-1 eindstand in een duel dat werd gekenmerkt door Marokkaanse dominantie, Nederlandse overlevingsdrang en een beslissende penaltyreeks vol spanning en fouten.

Het duel kende lange fases waarin Marokko de controle had, de meeste kansen creëerde en Nederland terugdrong op eigen helft. Oranje kwam via Cody Gakpo op voorsprong, maar zag die marge in blessuretijd verdwijnen door een kopbal van Issa Diop. In de verlenging bleef Marokko de ploeg met het initiatief, terwijl Nederland vooral verdedigde tot de strafschoppen uiteindelijk de beslissing brachten.

In Engeland is The Guardian scherp in haar analyse van het Nederlandse optreden. De krant schrijft dat het duel uitmondde in “een vreemde en foutgevoelige strafschoppenreeks waarin Nederland uiteindelijk de rekening betaalde voor een negatieve en afwachtende speelstijl”, en voegt daaraan toe dat Marokko “de overwinning verdiende tegen een ploeg die vooral bezig was met het neutraliseren van de tegenstander in plaats van zelf iets te creëren”. Volgens de Britse analyse was het probleem van Oranje vooral dat “de ploeg wel compact stond, maar in balbezit geen enkele vorm van creativiteit of tempo kon ontwikkelen om echt gevaarlijk te worden”.

In Duitsland benadrukt Sky Sport hetzelfde patroon van controle zonder rendement. In hun analyse wordt gesteld dat Nederland “een zeer voorzichtige en reactieve benadering koos, waarin het team wel degelijk momenten van balbezit had, maar nooit in staat was om daar echte kansen uit te creëren”. Daarbij wordt geconcludeerd dat “de ploeg van Koeman geen antwoorden had op een goed georganiseerd Marokko, dat steeds opnieuw de ruimtes dichtliep en Nederland dwong tot voorspelbaar en traag aanvalsspel”.

In Italië is La Gazzetta dello Sport nog kritischer. De krant stelt dat “het optreden van Nederland weinig overtuigend was en te veel gericht op het beschermen van een resultaat in plaats van het zoeken naar controle over de wedstrijd”, en gaat verder met de conclusie dat “Marokko de wedstrijd volledig naar zijn hand zette, meer kansen creëerde en in alle fases van het spel de betere ploeg was”. Ook wordt benadrukt dat Nederland “niet alleen minder gevaarlijk was, maar structureel tekortkwam in creativiteit en intensiteit om het verschil te maken”.

In Frankrijk blijft L’Équipe meer feitelijk, maar bevestigt hetzelfde beeld. De krant schrijft dat “Marokko de meeste duidelijke kansen voor zich opeiste gedurende de wedstrijd en Nederland herhaaldelijk onder druk zette in de slotfase”, en voegt eraan toe dat “de beslissende strafschoppenreeks opnieuw het zwakke punt van Nederland blootlegde in een toernooi waarin details het verschil maken”.

In Spanje zijn AS en Marca het meest uitgesproken in hun analyse. AS beschrijft het duel als “een historische en zenuwslopende strafschoppenreeks waarin Marokko opnieuw bewees dat het zich kan meten met de absolute top”, en stelt dat “de ploeg niet alleen overleefde, maar ook gedurende lange periodes beter voetbal liet zien dan de tegenstander”. Daarnaast wordt benadrukt dat Marokko “steeds minder als verrassing en steeds meer als serieuze grootmacht wordt gezien”.

Marca legt vooral de nadruk op het spelbeeld. De krant stelt dat Nederland “een plan had dat vooral gericht was op verdedigen en het afwachten van momenten in de omschakeling”, terwijl Marokko “een veel duidelijker en ambitieuzer aanvalspatroon had, met constante variatie en spelers die vrij konden bewegen tussen de linies”. Hakimi wordt omschreven als “een speler die op elk moment van de wedstrijd overal op het veld kan verschijnen en daarmee voortdurend onrust veroorzaakt”.

Wat in vrijwel alle internationale media terugkeert, is hetzelfde beeld: Marokko was de ploeg met het meeste initiatief, de meeste dreiging en de meeste overtuiging, terwijl Nederland vooral reageerde en in fases nauwelijks grip kreeg op de wedstrijd. De gelijkmaker in blessuretijd en de daaropvolgende strafschoppenreeks worden overal gezien als het logische gevolg van een wedstrijd waarin Oranje vooral overleefde in plaats van controleerde.