De harde onderhandelaar Dévy Rigaux begint zijn gelijk te halen bij Feyenoord

Er zijn technisch directeuren die worden beoordeeld op de transfers die ze afronden. Maar misschien worden de beste technisch directeuren juist herkend aan de transfers die juist niet doorgaan.

Dat is precies waar Dévy Rigaux deze zomer langzaam maar zeker zijn gelijk begint te halen.

Toen Feyenoord hem aanstelde als technisch directeur werd hij omschreven als een harde onderhandelaar. Een man die niet snel met het eerste het beste bod akkoord gaat en pas zaken doet als de voorwaarden volledig in het voordeel van de club zijn. Mooie woorden, maar in de eerste maanden vroegen veel supporters zich af waar dat dan precies uit bleek.

Sterker nog, de kritiek liet niet lang op zich wachten.

Calvin Stengs vertrok transfervrij, terwijl hij nota bene een prima voorbereiding draaide. In-Beom Hwang en Ramiz Zerrouki leverden volgens een deel van de achterban minder op dan gehoopt. De conclusie was snel getrokken: waar was die gevreesde onderhandelaar eigenlijk?

Maar wie deze transferzomer goed volgt, ziet langzaam een heel ander beeld ontstaan.

Het eerste voorbeeld hiervan is Leo Sauer. Hoffenheim meldde zich als eerste, leek de beste papieren te hebben en kwam zelfs een persoonlijk akkoord met de speler. Voor veel clubs zou dat het moment zijn geweest om de onderhandelingen langzaam af te ronden. Feyenoord deed dat niet. Rigaux hield vast aan zijn prijs. Vervolgens meldde VfB Stuttgart zich, ontstond er een biedingsstrijd en vertrok Sauer uiteindelijk voor een bedrag dat door bonussen kan oplopen tot vijftien miljoen euro. Precies waar Feyenoord vanaf het begin op mikte.

Ook het dossier rond Gjivai Zechiël laat zien hoe Rigaux opereert. Lille wilde de middenvelder graag overnemen en de speler zelf stond open voor een stap naar Frankrijk. Feyenoord liet zich echter niet onder druk zetten. In plaats van water bij de wijn te doen, kreeg Zechiël zelfs een nieuw contractvoorstel voorgeschoteld, inclusief duidelijke afspraken over een eventuele toekomstige transfer. De boodschap was helder: als je hem wilt hebben, betaal je de prijs die Feyenoord passend vindt. Zo niet, dan blijft hij gewoon.

Het meest recente en meest sprekende voorbeeld is misschien wel Givairo Read.

Nottingham Forest meldde zich meerdere keren in De Kuip, maar kreeg telkens nul op het rekest. Daarna kwam AS Roma met een miljoenenbod dat uiteindelijk opliep tot zo'n 28 miljoen euro inclusief bonussen. Voor veel clubs zou dat een bedrag zijn geweest om direct mee aan tafel te gaan. Feyenoord bleef echter onvermurwbaar. De Rotterdammers willen de hoofdprijs of houden Read liever zelf, mét de intentie om zijn contract open te breken en te verlengen.

Het gevolg? AS Roma schakelt naar alternatieven. Niet omdat Read geen prioriteit meer was, maar omdat Feyenoord simpelweg niet wilde bewegen. Dat is onderhandelen vanuit kracht.

En dan is er nog een kant van het vak die supporters nauwelijks zien.

Transfers bestaan allang niet meer uit één bedrag dat direct wordt overgemaakt. Betalingstermijnen, bonussen, doorverkooppercentages en constructies bepalen tegenwoordig minstens zo veel. Rond de uitgaande transfers van Hwang naar FC Porto en Zerrouki naar FC Twente wist Rigaux bijvoorbeeld afspraken zo in te richten dat deze weer invloed hadden op de inkomende deals van Gonçalo Borges en Sem Steijn. Dat zijn geen spectaculaire headlines, maar wel de details die bepalen hoeveel financiële ruimte een club uiteindelijk écht heeft.

Natuurlijk zal niet iedere onderhandeling succesvol eindigen. Dat is onmogelijk in het moderne voetbal. Deze zomer begint het echter wel duidelijk te worden waarom Feyenoord juist voor Rigaux heeft gekozen.

Hij lijkt geen technisch directeur die koste wat kost spelers wil verkopen. Hij lijkt vooral iemand die precies weet wanneer hij níét moet verkopen.

Misschien hebben supporters daarom de afgelopen maanden naar de verkeerde cijfers gekeken. Niet alleen naar de transfersommen die uiteindelijk op papier verschenen, maar juist naar de deals die niet werden gesloten of pas doorgingen toen Feyenoord volledig aan zijn trekken kwam.

De reputatie van Dévy Rigaux als harde onderhandelaar klonk bij zijn aanstelling vooral als een veelbelovende omschrijving. Een paar weken later begint die reputatie steeds meer op de werkelijkheid te lijken.