Borst hekelt voetbalcultuur na dood Dieperink: 'Pesten is de norm geworden'

Columnist Hugo Borst heeft hard uitgehaald naar de harde omgangsvormen in de voetbalwereld na het plotselinge overlijden van de 38-jarige scheidsrechter Rob Dieperink. In zijn column in het Algemeen Dagblad spreekt de schrijver zijn woede en verdriet uit over de manier waarop scheidsrechters door het publiek worden behandeld. Volgens de columnist is treiteren in groepsverband een steeds normaler verschijnsel geworden, waarbij supporters zich recentelijk lieten leiden door onvolledige informatie om de leidsman uit Borculo persoonlijk aan te vallen.

Het lichaam van Dieperink werd afgelopen maandag aangetroffen in zijn woning in Borculo, waarbij de politie Oost-Nederland na onderzoek concludeerde dat er geen sprake was van betrokkenheid van derden. Borst schrijft dat zijn gedachten momenteel niet uitgaan naar de wedstrijden op het WK, maar naar de tragedie rondom de overleden official.  "Ik probeer me een voorstelling te maken van het onmens die die dood op zijn geweten heeft", schrijft hij in zijn column. Hoewel Borst geen directe oorzaak noemt voor het overlijden van Dieperink, legt hij wel een link met de manier waarop scheidsrechters volgens hem regelmatig worden behandeld. De columnist richt zijn woede op supporters die volgens hem grenzen overschrijden en mensen persoonlijk aanvallen op basis van onvolledige verhalen of emoties vanuit de tribune. 

Borst haalt daarbij een situatie aan rondom Dieperink tijdens een wedstrijd van Go Ahead Eagles, waarbij de arbiter volgens de columnist werd geconfronteerd met kwetsende opmerkingen. Hij beschrijft hoe supporters zich volgens hem kunnen laten meeslepen door groepsgedrag: eerst ontstaat er een verhaal rondom een persoon, vervolgens wordt dat verhaal steeds verder uitvergroot en uiteindelijk verandert kritiek in persoonlijke aanvallen. "Je googelt wat er zou zijn voorgevallen en leest maar de helft van wat er staat. Je stoot wat maten aan, stookt ze op en voor je het weet staan jullie afschuwelijk te schreeuwen naar hem", schrijft Borst. Volgens de columnist is dat precies het probleem binnen de voetbalcultuur: mensen voelen zich in groepsverband vrijer om dingen te roepen die ze individueel waarschijnlijk nooit zouden zeggen.

Hij benadrukt dat Dieperink volgens hem opnieuw de moed had om zijn werk te doen, ondanks eerdere kritiek. "Jouw vuige taal viel als zure regen over de arbiter die de moed had om zijn leven weer op te pakken. Tijdens die vriendschappelijke wedstrijd gebeurde het bij herhaling. Dieperink hoorde het, het raakte hem diep. Al gaf hij geen krimp", schrijft Borst. Daarmee wil Borst vooral een groter probleem binnen het voetbal blootleggen. Volgens hem is de grens tussen fanatieke kritiek en persoonlijk beschadigen steeds verder vervaagd. "Pesten is de norm, vooral in groepsverband", stelt hij. Hij trekt de vergelijking met andere publieke figuren die regelmatig onderwerp zijn van harde aanvallen en vraagt zich af hoeveel impact dergelijke woorden kunnen hebben.

Hij spreekt daarbij niet uit dat de dood van Dieperink veroorzaakt is door de gebeurtenissen rondom hem, maar gebruikt het overlijden wel als aanleiding om de voetbalwereld een spiegel voor te houden. Volgens Borst moeten supporters zich realiseren dat achter iedere scheidsrechter, speler of trainer een mens zit. "Wat moet je nog zeggen tegen zo’n onmens? Zou hij beseffen dat hij een geliefde kerel de dood heeft ingejaagd? Zou hij ervan wakker liggen?", schrijft Borst. Het zijn de meest emotionele woorden uit zijn column, maar ook de reden dat zijn bijdrage tot discussie leidt.