Dit is waarom Ajax uitkomt bij Míchel als nieuwe trainer

De naam van Miguel Ángel Sánchez Muñoz, beter bekend als Míchel, wordt steeds nadrukkelijker genoemd bij Ajax. In Nederland geniet hij nog niet veel bekendheid, maar in Spanje geldt hij al jaren als een van de meest vernieuwende coaches van zijn generatie. Wie is deze Madrileen, die mogelijk de nieuwe trainer van Ajax wordt?

Technisch directeur Jordi Cruijff is gecharmeerd van Míchel en dat is niet zonder reden. De vijftigjarige Spanjaard promoveerde met drie verschillende clubs, werd twee keer kampioen van de Segunda División en loodste Girona in 2024 zelfs naar de eerste Champions League-plaats in de clubgeschiedenis. Tegelijkertijd laat zijn carrière ook zien dat zijn werkwijze kwetsbaar wordt zodra selecties uit elkaar vallen of verwachtingen explosief stijgen.

Van spelmaker bij Rayo naar architect van Girona

Míchel werd op 30 oktober 1975 geboren in Madrid en bouwde als speler vooral een stevige reputatie op bij Rayo Vallecano. De voormalig aanvallende middenvelder stond bekend als een technisch vaardige spelmaker met een sterke traptechniek en gevoel voor ruimtes tussen de linies.

Hij speelde 429 officiële clubwedstrijden en maakte daarin 58 doelpunten. Het grootste deel van zijn loopbaan bracht hij door bij Rayo, al kende hij ook periodes bij UD Almería, Real Murcia en Málaga CF.

Met Rayo maakte hij het nodige mee: promoties, degradaties en voortdurende strijd tegen beperkte middelen. Die ervaringen vormden ook zijn trainersvisie. Míchel leerde vroeg dat ploegen zonder absolute topspelers alleen kunnen overleven via structuur en collectieve discipline.

Na zijn spelersloopbaan begon hij in de jeugdopleiding van Rayo. Hij werkte met verschillende jeugdteams en groeide uiteindelijk door naar Juvenil A. In februari 2017 kreeg hij de leiding over het eerste elftal. Dat bleek direct een schot in de roos.

In het seizoen 2017/18 promoveerde hij met Rayo naar LaLiga door kampioen van de Segunda División te worden. Het jaar daarna volgde echter direct degradatie. Dat patroon — snelle opbouw gevolgd door instabiliteit — zou later vaker terugkomen in zijn loopbaan.

Na Rayo trok Míchel naar SD Huesca. Daar presteerde hij opnieuw boven verwachting. In 2019/20 pakte hij wederom de titel in de Segunda División en promoveerde hij opnieuw naar LaLiga.

Zijn periode bij Huesca eindigde minder succesvol. Door een moeizame start in het seizoen 2020/21 werd hij ontslagen, waarna Huesca uiteindelijk alsnog degradeerde.

De Girona-revolutie van Míchel

De echte internationale doorbraak volgde in 2021 bij Girona. Toen Míchel in juli 2021 arriveerde bij Girona speelde de club nog in de Segunda División. Binnen één seizoen promoveerde hij via de play-offs naar LaLiga. Daarna wist hij heel Spanje te verrassen.

Girona eindigde in 2022/23 al als tiende in LaLiga, maar explodeerde een jaar later volledig. In het seizoen 2023/24 speelde Girona wekenlang zelfs mee om de Spaanse landstitel.

Míchel bouwde een ploeg die in Spanje bewondering oogstte vanwege het dominante en attractieve voetbal. Girona eindigde uiteindelijk als derde achter alleen Real Madrid en FC Barcelona. Daarmee plaatste Girona zich voor het eerst in de clubhistorie voor de Champions League.

De Spaanse trainer werd dat seizoen drie keer uitgeroepen tot Coach van de Maand in LaLiga. In Spanje werd steeds vaker gezegd en geschreven dat grotere clubs hem begonnen te volgen.

Toch kwam daarna opnieuw de terugslag. Girona verloor meerdere sterkhouders, kreeg te maken met een veel zwaarder programma en zakte in 2024/25 terug richting de degradatiezone. Ook in het huidige seizoen worstelt Girona: de ploeg staat zestiende en is nog niet zeker van lijfsbehoud.

Dat contrast vertelt misschien wel het meeste over Míchel als trainer: hij is een specialist in opbouwen en versnellen, maar nog niet bewezen als coach die langdurige stabiliteit garandeert aan de top.

Het spelidee: extreem positioneel en aanvallend

Inhoudelijk lijkt Míchel sterk aan te sluiten bij de voetbalfilosofie waar Ajax traditioneel voor staat. De Spanjaard legt de focus op het positiespel. Zijn ploegen willen dominant zijn aan de bal, hoog drukzetten en wedstrijden controleren via veldbezetting en passingstructuren.

De speelstijl van Míchel sluit opvallend goed aan bij het traditionele Ajax-DNA. Zijn ploegen willen dominant zijn aan de bal, spelen vanuit positievoetbal en proberen wedstrijden te controleren via hoge pressing en agressieve veldbezetting. Tactisch schakelt hij regelmatig tussen een 4-2-3-1, 3-4-3 en 3-2-4-1. Opvallend daarbij is de flexibiliteit binnen wedstrijden. Míchel staat in Spanje bekend als een trainer die voortdurend kleine aanpassingen doet om ruimtes te creëren.

Bij Girona gebruikte hij bijvoorbeeld Daley Blind geregeld als inschuivende verdediger in de opbouw. Ook spelers als Aleix García en Sávio groeiden onder hem uit tot absolute smaakmakers. Daarnaast heeft Míchel een sterke reputatie op het gebied van talentontwikkeling. Hij werkt graag met jonge spelers, verlangt intensiteit op trainingen en hamert voortdurend op collectieve discipline.

Typisch voor het voetbal van Míchel zijn de snelle derde-man-combinaties door het centrum, waarmee hij onder druk ruimtes probeert open te spelen. Aan de zijkanten creëert zijn ploeg voortdurend driehoekjes om passinglijnen vrij te maken en tegenstanders uit positie te trekken. Daarnaast werkt hij vaak met asymmetrische backs, waarbij één back naar binnen komt en de andere juist hoog blijft staan.

Ook positioneert hij zijn buitenspelers opvallend hoog om constant dreiging in de diepte te houden. Zonder bal verlangt Míchel een agressieve pressing, waarbij zijn teams vroeg druk zetten en direct proberen de bal terug te veroveren. Verder zijn de late loopacties van middenvelders richting de tweede paal een terugkerend wapen in zijn aanvalsspel. Zonder bal schakelt hij vaak terug naar een 4-1-4-1 of compact 4-2-3-1-middenblok.

Interessant is dat Míchel ondanks zijn duidelijke principes niet dogmatisch is. Hij probeert wedstrijden voortdurend te manipuleren via kleine tactische ingrepen. Zo wisselde hij tijdens topwedstrijden regelmatig van flank om één-tegen-één-situaties voor Sávio te creëren. Daarnaast gebruikte Míchel spits Cristhian Stuani geregeld als alternatief voor het combinatievoetbal van Girona. Met de fysiek sterke Uruguayaan koos Girona vaker voor een directere speelstijl richting het strafschopgebied.

Voorafgaand aan het duel met Barcelona op 16 februari, dat Girona met 2-1 won, gaf Míchel een inkijkje in zijn tactische keuzes toen hij Lamine Yamal besprak. Volgens de trainer was het bijna onmogelijk om de aanvaller volledig uit te schakelen, maar hij had toch een plan. “Als je hem een meter ruimte geeft zodat hij je niet kan opzoeken in de één-tegen-één, geeft hij alsnog een pass met de buitenkant van zijn voet of slingert hij een perfecte voorzet voor het doel. Maar als je te dicht op hem zit, dribbelt hij je voorbij." Daarom wilde Míchel zijn ploeg het spel zo organiseren dat Yamal zo veel mogelijk geïsoleerd zou raken en minder vaak in gevaarlijke situaties aan de bal kwam.

Tegelijkertijd bestaan er ook duidelijke vraagtekens rond het verdedigende functioneren van ploegen van Míchel. Zijn teams zijn vooral kwetsbaar tegen opportunistisch en fysiek voetbal. Tegenstanders die snel de diepte zoeken, veel voorzetten geven of spelen met sterke targetspitsen, veroorzaken regelmatig problemen voor de defensieve organisatie van de Spanjaard. Dat heeft deels te maken met de hoge positionering van zijn elftallen en de grote ruimtes die ontstaan wanneer de pressing wordt uitgespeeld, maar ook met het profiel van zijn verdedigers. Girona kreeg de afgelopen seizoenen geregeld kritiek vanwege het verdedigen van voorzetten en luchtduels, terwijl directe omschakelingen van tegenstanders het systeem soms ontregelden.

Míchel als people manager

Niet alleen tactisch, ook menselijk heeft Míchel een uitgesproken stijl. De trainer hamert op verbinding binnen de groep en de relatie met supporters. “Een team moet voor de mensen spelen”, zei hij eens.

Spelers reageren doorgaans positief op zijn werkwijze. Aleix García noemde eerder de intensiteit van trainingen en het begrijpen van Míchels voetbalidee als belangrijke redenen voor Girona’s succes. Ook Bryan Gil verklaarde dat het project van Míchel en zijn vermogen spelers beter te maken meespeelden in zijn keuze voor Girona.

Daarnaast staat hij bekend als een trainer die jeugdspelers kansen geeft. Talent Dawda Camara debuteerde onder hem al vroeg en groeide later definitief door naar het eerste elftal.

Interessant is ook de manier waarop Míchel zelf terugkijkt op moeilijke fases in zijn carrière. Tijdens zijn eerste seizoen bij Girona erkende hij dat zijn spelidee tijd nodig had omdat de selectie bestond uit veel nieuwe spelers die moesten wennen aan een compleet andere manier van voetballen. Volgens de Spanjaard begreep de ploeg in het begin onvoldoende dat zijn systeem vraagt om collectieve bewegingen en korte onderlinge afstanden.

“We wilden dominant zijn aan de bal, maar het team had nog niet begrepen dat we samen moesten reizen”, legde hij uit. Daarmee bedoelde Míchel dat zijn elftal als één geheel moet aanvallen, drukzetten en omschakelen. Juist in de omschakeling ging het aanvankelijk vaak mis, omdat spelers nog te individueel dachten binnen het systeem. Later gaf hij ook toe dat hij soms te veel vertrouwde op videoanalyse en tactische details, terwijl hij de groepsdynamiek sterker had moeten bewaken.

Hij sprak over de noodzaak om zijn selectie opnieuw meer 'te humaniseren', waarmee hij doelde op het versterken van de onderlinge verbondenheid binnen de spelersgroep en het bewaken van de collectieve energie binnen het team.

Emotie, schorsingen en instabiliteit

Tegelijkertijd kent Míchel ook duidelijke minpunten. De Spanjaard staat bekend als emotioneel langs de lijn en liep meerdere schorsingen op wegens protesteren tegen scheidsrechters.

In september 2022 kreeg hij twee wedstrijden schorsing na opmerkingen richting de arbitrage tijdens Real Betis - Girona. In februari 2023 volgde opnieuw een schorsing van twee duels na protesteren en het betreden van het veld tegen Barcelona.

In februari 2024 werd hij wederom voor twee wedstrijden geschorst na een rode kaart tegen Real Sociedad. Girona ging nog in beroep, maar verloor die zaak.

Daarnaast bekende hij zelf dat hij na Leganés - Girona in mei 2025 'te veel had geschreeuwd' in de kleedkamer, waarna hij excuses aanbood aan zijn spelersgroep.

Buiten het veld blijft hij grotendeels buiten de publiciteit. Bekend is wel dat hij in 2025 een diepe veneuze trombose (bloedstolsel) in zijn linkerbeen kreeg. Volgens Míchel speelde daarbij een genetische factor mee die ook bij zijn vader voorkwam. Daarnaast sprak hij openlijk over het gebruik van sportpsychologische begeleiding sinds jonge leeftijd.

Waarom Ajax hem interessant vindt

Míchel past inhoudelijk goed bij het traditionele Ajax-profiel. Zijn ploegen willen domineren, durven risico te nemen en proberen het initiatief voortdurend naar zich toe te trekken.

Tegelijkertijd zijn er binnen Ajax ongetwijfeld ook twijfels. Hoe goed functioneert zijn intensieve speelstijl in de Eredivisie tegen compacte lage blokken? Tegenstanders van Ajax graven zich in de regel meer in dan tegenstanders van Girona. Hoeveel invloed wil hij op transfers? En hoe reageert hij wanneer een selectie opnieuw grote kwaliteitsverschillen kent?

Bovendien werkte Míchel zijn hele trainerscarrière in Spanje. Een stap naar Amsterdam zou zijn eerste buitenlandse avontuur betekenen.

Daar komt nog bij dat zijn voetbalidee sterk afhankelijk lijkt van een stabiele selectie en technisch sterke spelers. Zodra Girona veel kwaliteit verloor, stortte het systeem gedeeltelijk in.

Hij heeft evenwel bewezen dat hij clubs sneller kan laten groeien dan hun budget eigenlijk toelaat, zoals Francesco Farioli ook al deed. Voor Ajax een aantrekkelijk vooruitzicht.