Spanje onttroont Argentinië en is wereldkampioen: invaller goudhaantje in New York

Spanje heeft zich ten koste van titelverdediger Argentinië gekroond tot wereldkampioen. In de eindstrijd in New York waren de Spanjaarden vrijwel de hele wedstrijd de bovenliggende partij, maar wilde de bal er lange tijd niet in. Na rood voor Enzo Fernández sleepten de Argentijnen er met tien man een verlenging uit, maar daarin zorgde Ferran Torres alsnog voor de beslissing: 1-0.

De Spaanse bondscoach Luis de la Fuente zag geen aanleiding om zijn elftal te wijzigen ten opzichte van de halve finale tegen Frankrijk (2-0). Dat hield onder meer in dat Fabián Ruiz op het middenveld opnieuw de voorkeur kreeg boven Pedri en dat supersub Mikel Merino - in de achtste en kwartfinale matchwinner als invaller - 'gewoon' op de bank begon.

Zijn Argentijnse ambtsgenoot Lionel Scaloni gooide zijn opstelling wél behoorlijk om ten opzichte van de halve eindstrijd, waarin Engeland door een late comeback op de knieën werd gedwongen (2-1). Nahuel Molina, Leandro Paredes én Giuliano Simeone verdwenen uit de basis, zij maaken plaats voor drie spelers die tegen de Engelsen impact hadden als invaller: Gonzalo Montiel, Rodrigo De Paul en Nicolás González.

Door de vele plichtplegingen en optredens vooraf blies de Sloveense scheidsrechter Slavko Vincic enkele minuten na 21.00 uur het beginsignaal en zette Messi de finale in gang. De eerste vijf minuten waren veelbelovend: eerst schoot Lamine Yamal na een prima een-tweetje met Barcelona-ploeggenoot Dani Olmo op de voeten van Emiliano Martínez, even later moest Unai Simón het Spaanse strafschopgebied verlaten om een diepe bal op Messi te onderscheppen - waarna de rebound niet aan de Argentijnen besteed was.

Alexis Mac Allister ontsnapte in de eerste helft meermaals aan een kaart. De Argentijnse Liverpool-middenvelder ving eerst Pedro Porro op die een een-tweetje met Oyarzabal wilde aangaan, maar Vincic zag er geen overtreding in. Dat was na een klein kwartier wél het geval toen de Argentijn te laat kwam inglijden en de voet van Olmo raakte, maar een gele kaart was dat tot verbazing van velen niet waard in de ogen van de Sloveen. Ook een handsbal van Mac Allister werd even later niet met een kaart bestraft.

Spanje was in het vervolg van de eerste helft de iets meer bovenliggende partij, maar tot hele grote kansen leidde dat niet. Namens Spanje kwam Mikel Oyarzabal vlak voor rust tot een schotje op doel (redding Martínez) en schoot Marc Cucurella even later een metertje voorlangs. Geel was er vijf minuten voor rust wél voor Lisandro Martínez, nadat de oud-Ajacied een counter had afgebroken met een overtreding op Oyarzabal. Het bleek zijn laatste wapenfeit van de eindstrijd: een paar minuten later ging Martínez erbij zitten en gebaarde hij dat hij vanwege een blessure niet verder kon. Routinier Nicolás Otamendi was zijn vervanger.

Scaloni wisselde in de rust nog een keer en bracht ook Paredes binnen de lijnen, als vervanger voor de weinig zichtbare González. Wie het WK een beetje gevolgd heeft, weet dat Paredes niet vies is van uitdelen en provoceren. Dat maakte hij ook in de finale weer waar. Amper vijf minuten in het veld plantte hij zijn elleboog in de rug van Rodri, bij het opstootje dat daarna uitbrak gaf hij Olmo ook nog eens een duw. Dat kwam Paredes ook op geel te staan.

Spanje was vanaf de aftrap de bovenliggende partij in de tweede helft en dook meermaals gevaarlijk op voor het Argentijnse doel, dat Martínez met kunst en vliegwerk schoon wist te houden. De la Fuente bracht in de slotfase Pedri, Nico Williams, Ferran Torres en Merino binnen de lijnen om de beslissing te forceren, maar de Argentijnen verdedigden met man en macht en loerden ondertussen op een spaarzame countermogelijkheid.

De blessuretijd was inmiddels ingegaan toen Argentinië met tien man kwam te staan. Enzo Fernández, die even eerder al geel had gehad voor protesteren, haalde hard door op Pau Cubarsí en werd met zijn tweede prent van de avond weggezonden. Yamal was daarna nog dicht bij de beslissing, maar zijn vrije trap in de zevende minuut van de blessuretijd werd knap uit het doel geranseld door Martínez, waardoor het bij 0-0 bleef en er dus een verlenging aan te pas moest komen.

In de verlenging was het alle hens aan dek bij de Argentijnen, die duidelijk maar op één ding uit waren: twee keer een kwartier overleven en dan penalty's nemen. Spanje wilde dat vanzelfsprekend voorkomen en ging met hernieuwde energie op jacht naar de winnende. Een goal van invaller Williams werd echter afgekeurd omdat Merino in de aanloop op de voet van Otamendi ging staan. Even later legde Williams de bal panklaar op het hoofd van Merino, maar zijn kopbal ging nét naast.

Zo overleefden de Argentijnen het eerste kwartier, maar direct na de start van de tweede verlenging gebeurde het onvermijdelijke. Yamal zette voor richting tweede paal, Williams kopte de bal terug en Torres pegelde de bal hard en hoog richting het doel. Martínez had eindelijk géén antwoord en Spanje had dan eindelijk de voorsprong te pakken: 1-0.

Torres dacht de finale even later in het slot te gooien toen hij Martínez opnieuw klopte, maar zijn tweede treffer werd wegens buitenspel afgekeurd. Argentinië kon zo op jacht naar een late ontsnapping. Messi - vrijwel onzichtbaar in de tweede helft - probeerde het met een voorzet/schot (op het dak van het doel). Even later schoot hij van afstand, maar zijn harde schot belandde in het gezicht van Merino, die gelijk gestrekt ging. De ingevallen oud-Feyenoorder Marcos Senesi was bij het ingaan van de blessuretijd dichtbij de 1-1, maar kreeg de bal er niet in bij de eerste paal. De hoekschop die volgde leverde een schot van Giuliano Simeone op, dat hoog over het doel van Simón vloog.