PSV verloor woensdagavond met 1-2 in eigen huis van Bayern München en dat resultaat bleek uiteindelijk onvoldoende om de play-offs van de Champions League te bereiken. De Eindhovenaren presenteerden zich in het Philips Stadion op volwassen én op onvolwassen wijze.
Voorafgaand aan de wedstrijd was duidelijk dat een gelijkspel tegen Bayern waarschijnlijk genoeg zou zijn om je bij de beste 24 teams van Europa te scharen. Achteraf genoeg bleek dit ook het geval te zijn. Met een gelijkspel tegen Der Rekordmeister zou de ploeg van Peter Bosz op de 23e plek in de competitiefase geëindigd zijn.
PSV schoot uit de startblokken en speelde in de eerste vijf minuten al drie kansen bij elkaar. Het zorgde voor een optimale sfeer in het stadion: vele fans voelden dat dit een bijzondere avond kon worden. En hoewel de Duitse topploeg steeds meer de controle over de wedstrijd kreeg, bleven de Brabanders met de borst vooruit, met lef en met vertrouwen spelen. Het was tevens de geweldig keepende Jonas Urbig die Bayern op de been hield. Zo werd een afstandsschot van Joey Veerman na zeventien minuten aangeraakt, waarna de 22-jarige doelman gesterkt naar de hoek moest. Vlak voor rust pakte Urbig een kopbal van Ivan Perisic op stijlvolle wijze.
En ook na de thee liet PSV zich zien: het was niet bang voor de ploeg die dit seizoen Europees alleen van Arsenal verloor. De ploeg van Bosz bleef druk zetten en naar voren voetballen. In minuut 58 sloeg het daarin echter door: toen maakte Jamal Musiala de 0-1. Ismael Saibari gaf een verkeerde pass, waarna de restverdediging matig opgesteld stond en Bayern veel ruimte kreeg in de tegenaanval. Veerman had geen idee wat er in zijn rug gebeurde, Mauro Junior dacht op dat moment enkel aan aanvallen. Verder liet Paul Wanner doelpuntenmaker Musiala simpeltjes lopen.
In het voetbal gaat het om balans. Dat PSV met lef wilde spelen en van eigen kracht uitging, valt te prijzen. Maar je kunt ook doorslaan. Zeker tegen een ploeg als Bayern moet je je defensieve structuur altijd in de gaten houden.
De thuisploeg leek daarna in een moeras weg te zakken. De Duitse opponent had de touwtjes in handen, zeker toen Michael Olise, Harry Kane, Serge Gnabry en Alphonso Davies binnen de lijnen kwamen. Er was een geniaal moment (en een beetje geluk) voor nodig om de gelijkmaker binnen te schieten. Saibari combineerde fraai met Guus Til, waarna de Belgische Marrokkaan een kanonskogel losliet. 1-1, met nog twaalf minuten te spelen.
En op dat moment had Bosz moeten ingrijpen. Een gelijkspel was toen, zoals vooraf verwacht, genoeg om de play-offs te halen. Breng je team op de hoogte en sleep een punt in de wacht. Maar nee, de trainer liet na afloop op de persconferentie weten slechts enkele spelers op de hoogte te hebben gebracht. Iedereen leek te blijven denken aan aanvallen, hetgeen waar de speelwijze van de trainer veelal om draait.
Bosz en de spelers van PSV hadden zich moeten realiseren dat een gelijkspel ook voor Bayern prima was geweest. Een eerste plek in de competitiefase van de CL was voor hen praktisch onmogelijk; dan had Arsenal thuis moeten verliezen van Kairat Almaty. Met een gelijkspel zou Bayern het ogenschijnlijk hoogst haalbare verdienen: een tweede plek. Daar zijn dan weer enkele kleine voordelen aan gekoppeld: De Duitsers komen The Gunners bijvoorbeeld pas in de finale tegen.
Een gelijkspel was na 78 minuten spelen dus een prima resultaat geweest voor PSV en Bayern. Maar de thuisploeg liep na de 1-1 weer in het mes omdat het zo nodig de aanval wilde zoeken. Harry Kane maakte er 1-2 van en weg was de play-off-plek. PSV kon grote delen van de wedstrijd wedijveren met een van de beste ploegen van Europa, maar liet zich ook zeer onnodig de kaas van het brood eten, mede door een gebrek aan communicatie en afstemming onderling. PSV was woensdag een cocktail van volwassenheid en onvolwassenheid, en dat laatste brak de ploeg uiteindelijk op.