Kaj Sierhuis over Ajax: 'De downfall is groot'

De downfall van Ajax is eigenlijk geen verrassing meer, maar het resultaat van jarenlange opeenstapeling van fouten, chaos en structurele onkunde. Sierhuis zegt dat het “niet helemaal op orde is”, maar dat is nog zacht uitgedrukt. Ajax is in vijf jaar tijd van halve finale Champions League naar complete implosie gegaan, sportief, bestuurlijk en organisatorisch. Het begint al bij de basis: er is geen enkele continuiteit geweest in sportief beleid. Trainers werden aan de lopende band ontslagen, er was geen visie, geen structuur en een selectie werd opgebouwd door mensen zonder voetbalachtergrond. Een recordinvestering van rond de 120 miljoen werd verbrand aan spelers die of niet goed genoeg waren, of totaal niet pasten, of nooit op hun positie zijn gebruikt. In plaats van concurreren met Europese topclubs is Ajax in korte tijd afgezakt naar een ploeg die blij mag zijn als het van Volendam wint. Maar het probleem zit veel dieper dan sportieve misrekeningen. De absolute bodem werd bereikt afgelopen week met misschien wel het grootste veiligheidsfaal in de geschiedenis van de Eredivisie. Een “strak geregisseerde operatie” waarbij 150 man via een geforceerde nooduitgang de ArenA kon binnenstormen met kilo’s vuurwerk, volledig ongecontroleerd. En ondertussen bleef Ajax beweren dat men “alles had gedaan”. Maar hoe kun je dat zeggen als: • er geen netten zijn geplaatst ondanks eerdere waarschuwingen. nooduitgangen niet goed bewaakt waren, er een complete groep zonder kaarten naar binnen kon, stewards bedreigd werden, ondanks speurhonden en fouilleren alles alsnog binnenkwam, er vooraf info rondging dat dit zou gebeuren, en een directeur vervolgens het verhaal verdraaide alsof deuren “met geweld geforceerd waren” terwijl beelden laten zien dat Ajax supporters de deuren zelf openden voor anderen Daar bovenop komt nog eens dat een metersgroot spandoek van een hooligan met een bebloed gezicht werd toegestaan, iemand met meerdere stadionverboden. Dat lijkt verdacht veel op geweldsverheerlijking. En dan verbaast men zich dat de sfeer ontspoort? Het AD spreekt over leden in de top 600 van gewelddadige criminelen, mensen die zijn vervolgd voor crystal meth labs, en iemand wiens “droom” het was om een wedstrijd te laten staken. En die droom is uitgevoerd. Dat is geen voetbalcultuur. Dat is georganiseerde misdaad die een stadion binnendringt. En dan moet je als club niet doen alsof je hier geen enkele controle over had. Een wedstrijd had in deze omstandigheden nooit mogen starten. Zowel Ajax als de KNVB hebben hierin gefaald. Als vooraf al signalen waren dat er iets stond te gebeuren, als er al twee weken verhalen rondgaan over een gepland eerbetoon, als er 150 man samenkomt in een parkeergarage met bivakmutsen, dan kun je niet met droge ogen beweren dat dit “onverwacht” was. Voetbal is emotie, maar dit is gevaar. En veiligheid hoort altijd boven sentiment te staan. Punt. Sportief gezien is Ajax afgezakt naar een club zonder ruggengraat, zonder structuur en zonder identiteit. Bestuurlijk gezien is het een systeem van poppetjes wisselen zonder koers. Organisatorisch gezien is het nu zelfs niet meer in staat basale veiligheid te garanderen. En supporters die wel voor voetbal komen, worden instant gedupeerd. Dat zegt eigenlijk alles. De downfall van Ajax is niet een vormdip. Het is het einde van een tijdperk en het resultaat van jarenlang slecht leiderschap, verkeerde keuzes, mismanagement en een cultuur die ontspoord is. En zolang men blijft doen alsof alles een “maatschappelijk probleem” is en niet een organisatieprobleem binnen de club zelf, blijft dit alleen maar verder afglijden.